Nur - i Aynım

Kalbinin rengi damlarken hani, cekik gozlu nakislar vururdu sevincleri, onu anlat. Yanagina dusen her gunes damlasi yeni maglubiyetler asardi boynuna ve eksik olan sey hep bir adim onde giderdi hani, onu anlat. Kafesi taslara calip icindekini salivermediginden mi nur-i aynim, yoksa bir derya mavisinde buruk toprak kokusuna dalivermediginden mi, bir imtihan icre iplik iplik baglanmissin sah yuregine ve kirkitler erislere vuruyor, argiclar kirislere...
Sabir bir kilim oluyor nur-i aynim, kilimi anlat...… Sabri bildin mi nur-i aynim, bildin mi sabri? Hani yagmur camur okula gidip de tipi boran kapida bekleyen var ya?!.. Hani masumiyeti Kandehar tepelerinden bosluga bir sahin gibi suzulen beyaz kugu?!.. Sonsuz koseli dayatmalarda hani zamani biriktiren nazenin yasemen var ya?!.. Hani nisan dallarinda vurulup kani akmayan kanarya?!.. Helvaya durdu koruklari, acimsilik lezzet oluyor dimaglarinda.

Onlar ki, soluk almadan bekleyislerin sirrini ogrendiler kalpleri henuz durmadan, ve bulamayacaklari carelere adreslenmis mektuplarin, acilmayacak kapilara gizlenmis umutlarin sirrina erdiler; adi sabirdi!.. Isteksiz gulusler serpildi kanayan yaralara nur-i aynim, sabir adina bilincsiz koselere asilan afisler kirlendi, yollarin ustune uzaklar dustu, hep uzaklar... Karsiliksiz sevmelerin sarkisi eski plaklarda kaldi iki gozum, ve bir gece daha sancidi yildizlar, bir gece daha...
Simdi geceler en ince yerinden bolunmede nur-i aynim, sehir bir denize dogru aglamakta. Bildin mi sabri nur-i aynim, neydi sabir? Sabir adina, ve umut adina... Kol kanat edinip umutlari, bereketli baharlara bir kosu baslar mi acep? Mum gibi eriyen ve mum rengince uzulenlerin; yandikca aglayan ve gozyaslarinca yananlarin can ipliklerinde dumani tutmez alevler parildiyor, aydinliklar tel tel yuzlerine vuruyor.

Mutsuzlugun besledigi uzak arzular degil oysa umutsuzluk... Ve yakinlarda, cok yakinlarda bir sabir heykelinin eli degiyor eline. Zirvede bir imtihan var nur-i aynim, zirvede bir imtihan var.

İskender PALA

.